عدم قبولی کنکور پایان زندگی نیست!!

عدم قبولی کنکور پایان زندگی نیست!!

این روزها همه جا سخن از جوابهای کنکور است و خوشحالی عده ای و ناکامی و غمگینی عده زیادتری از جوانها و از همه بدتر ناراحتی خانواده های آنها.

چرا ؟
چرا یک نظام مثلا رشد دهنده باید این بلا را به جامعه جوانهای ما وارد کند ؟
و چرا ما ناآگاهانه در این دام افتاده ایم و روح و روان بسیاری از جوانهایمان را تخریب میکنیم؟؟

غیر از این است که هر چیزی که از استعداد و ذات درونی ما بر نیایید آسیب زننده است و هر چیزی که به اجبار بر ما تحمیل شود تخریب گر.

کنکور اجباری است که نظام آموزش و پرورش مخرب ما بر بچه های ما تحمیل کرد.

دوره ای که جوانهای ما دچار اضطراب و ترس و نگرانی میشوند و آینده خود را منوط بر آن میدانند.
روشی که یه عده کمی خوشحال از آن بیرون میایند و عده زیادتری ناراحت و افسرده و دلنگران و در نهایت نیمی از ان عده ی خوشحال بعد از تحصیلات باز ناراحت میشوند چون بازار کاری برای آنها نیست.

در واقع اینگونه پیش میاید که علاقه و استعداد یک جوان چیز دیگری است اما چون کنکور داده و رتبه خوبی نیآورده مجبوراست رشته ای را بخواند که چیز دیگریست و حالا بازار کار طبق تحصیلاتش نیست پس کاری که انجام میدهد چیز دیگریست.

ببینید چه تضادی در این جوانی که میتواند جامعه را متحول کند پیش میاید.

و همه اینها زیر سر نظام غلط آموزشی است که جوان ما در آن رشد کرده نه خود فردیت آن جوان.

و ما چون این را نمیدانیم به ان جوان فشار مضاعف میاوریم که تو مقصری ، تو تلاش نکردی، تو درس نخواندی و تو بدی….
چرا؟ چرا؟ چرا…….؟

در صورتی که این چراها را باید به آموزش و پرورشی گفت که نتوانسته در این ۱۲ سال کذایی، توانایی جوانهای ما را کشف و او را هدایت گر استعدادهایش باشد.
که اگر چنین میشد
همه سر جایشان بودند و همه خوشحال و جامعه شاد.

و اما مسئولیت ما

حالا که آموزش و پرورش این کار را نمیکند یا به دلیل سیاستهای جاری نمیخواهد وارد روشی دیگر شود، ما باید برای بچه هایمان کاری انجام بدهیم و در دام آسیب زننده انها نیفتیم و به جای فشار کنکور به او کمک کنیم و با او همراه شویم که استعدادش پیدا و به ان سمت و سوی ذاتی خودحرکت کند حتا اگر این باعث شود که تحصیلاتش را ادامه ندهد .

ما میتوانیم جهانی بهتر داشته باشیم اگر کاری را انجام دهیم که برایش به دنیا آمده ایم

و این را میشود از کودکی به کودکانمان یاد دهیم که تو و استعدادهای تو مهم هستند که شکوفا شوند نه خواست مافیایی جامعه و آموزش و پرورش.

پس من با تو و در کنار تو هستم که بر خلاف جریان رودخانه حرکت کنی و به چیزی برسی که موثرانه زندگیش کنی تا هم حال تو خوب باشد هم انسانهای پیرامونت

و این شدنی است اگر بفهمیم و ببینیم و بخواهیم که برایش کاری انجام دهیم

گهرناز پشوتنی

دیدگاهتان را بنویسید